Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

fatui N M

  • 1 Fatua

    1.
    fătŭus, a, um, adj. [root fa, cf. for; properly, garrulous], foolish, silly, simple (class.; syn.: stultus, stolidus, insipiens, desipiens, stupidus, hebes, ineptus, insulsus, absurdus).
    I.
    Adj.: ego me ipsum stultum existimo, fatuum esse non opinor, Afran. ap. Isid. Orig. 10, 246:

    stulti, stolidi. fatui, fungi, bardi, blenni, buccones,

    Plaut. Bacch. 5, 1, 2:

    fatuus est, insulsus,

    Ter. Eun. 5, 9, 49:

    non modo nequam et improbus, sed etiam fatuus et amens es,

    Cic. Deiot. 7, 21:

    monitor,

    id. de Or. 2, 24, 99: homo, Poët. ap. Cic. de Or. 2, 67, 274:

    puer,

    Cic. Att. 6, 6, 3:

    nisi plane fatui sint,

    id. Fin. 2, 22, 70:

    mores,

    Plaut. Trin. 2, 2, 18.—
    B.
    Poet. transf.
    1.
    Insipid, tasteless, of food: ut sapiant fatuae, fabrorum prandia, betae, Mart. 13, 13.—
    2.
    Awkward, clumsy, unwieldy:

    illa bipennem Insulsam et fatuam dextra tenebat,

    Juv. 6, 658.—
    II.
    Subst.: fătŭus, i, m., and fătŭa, ae, f., a fool, simpleton, a jester, buffoon.
    A.
    In gen., one who acts foolishly:

    paene ecfregisti, fatue, foribus cardines,

    Plaut. Am. 4, 2, 6; Cat. 83, 2; Juv. 9, 8.—
    B.
    Esp., kept by Romans of rank for their amusement:

    Harpasten, uxoris meae fatuam, scis hereditarium onus in domo mea remansisse... si quando fatuo delectari volo, me rideo,

    Sen. Ep. 50, 2; Lampr. Comm. 4, 3.—Hence, fătŭe, adv., foolishly, absurdly:

    plerumque studio loquendi fatue modo accedendum,

    Quint. 6, 4, 8 dub. (Spald. and Zumpt, fatui); Tert. adv. Herm. 10; id. de Pat. 6. —Hence,
    2.
    Fātŭus, i. m., another name for the prophesying Faunus; also called Fātŭ-ellus; while his sister, Fauna, who prophesied to females, was also called Fātŭa and Fātŭella, Lact. 1, 22, 9; Arn. 5, 18; Macr. S. 1, 12; Mart. Cap. 2, § 167; Just. 43, 1; Plin. 27, 12, 83, § 117 (dub.; Jan. fatuos).

    Lewis & Short latin dictionary > Fatua

  • 2 Fatuella

    1.
    fătŭus, a, um, adj. [root fa, cf. for; properly, garrulous], foolish, silly, simple (class.; syn.: stultus, stolidus, insipiens, desipiens, stupidus, hebes, ineptus, insulsus, absurdus).
    I.
    Adj.: ego me ipsum stultum existimo, fatuum esse non opinor, Afran. ap. Isid. Orig. 10, 246:

    stulti, stolidi. fatui, fungi, bardi, blenni, buccones,

    Plaut. Bacch. 5, 1, 2:

    fatuus est, insulsus,

    Ter. Eun. 5, 9, 49:

    non modo nequam et improbus, sed etiam fatuus et amens es,

    Cic. Deiot. 7, 21:

    monitor,

    id. de Or. 2, 24, 99: homo, Poët. ap. Cic. de Or. 2, 67, 274:

    puer,

    Cic. Att. 6, 6, 3:

    nisi plane fatui sint,

    id. Fin. 2, 22, 70:

    mores,

    Plaut. Trin. 2, 2, 18.—
    B.
    Poet. transf.
    1.
    Insipid, tasteless, of food: ut sapiant fatuae, fabrorum prandia, betae, Mart. 13, 13.—
    2.
    Awkward, clumsy, unwieldy:

    illa bipennem Insulsam et fatuam dextra tenebat,

    Juv. 6, 658.—
    II.
    Subst.: fătŭus, i, m., and fătŭa, ae, f., a fool, simpleton, a jester, buffoon.
    A.
    In gen., one who acts foolishly:

    paene ecfregisti, fatue, foribus cardines,

    Plaut. Am. 4, 2, 6; Cat. 83, 2; Juv. 9, 8.—
    B.
    Esp., kept by Romans of rank for their amusement:

    Harpasten, uxoris meae fatuam, scis hereditarium onus in domo mea remansisse... si quando fatuo delectari volo, me rideo,

    Sen. Ep. 50, 2; Lampr. Comm. 4, 3.—Hence, fătŭe, adv., foolishly, absurdly:

    plerumque studio loquendi fatue modo accedendum,

    Quint. 6, 4, 8 dub. (Spald. and Zumpt, fatui); Tert. adv. Herm. 10; id. de Pat. 6. —Hence,
    2.
    Fātŭus, i. m., another name for the prophesying Faunus; also called Fātŭ-ellus; while his sister, Fauna, who prophesied to females, was also called Fātŭa and Fātŭella, Lact. 1, 22, 9; Arn. 5, 18; Macr. S. 1, 12; Mart. Cap. 2, § 167; Just. 43, 1; Plin. 27, 12, 83, § 117 (dub.; Jan. fatuos).

    Lewis & Short latin dictionary > Fatuella

  • 3 Fatuus

    1.
    fătŭus, a, um, adj. [root fa, cf. for; properly, garrulous], foolish, silly, simple (class.; syn.: stultus, stolidus, insipiens, desipiens, stupidus, hebes, ineptus, insulsus, absurdus).
    I.
    Adj.: ego me ipsum stultum existimo, fatuum esse non opinor, Afran. ap. Isid. Orig. 10, 246:

    stulti, stolidi. fatui, fungi, bardi, blenni, buccones,

    Plaut. Bacch. 5, 1, 2:

    fatuus est, insulsus,

    Ter. Eun. 5, 9, 49:

    non modo nequam et improbus, sed etiam fatuus et amens es,

    Cic. Deiot. 7, 21:

    monitor,

    id. de Or. 2, 24, 99: homo, Poët. ap. Cic. de Or. 2, 67, 274:

    puer,

    Cic. Att. 6, 6, 3:

    nisi plane fatui sint,

    id. Fin. 2, 22, 70:

    mores,

    Plaut. Trin. 2, 2, 18.—
    B.
    Poet. transf.
    1.
    Insipid, tasteless, of food: ut sapiant fatuae, fabrorum prandia, betae, Mart. 13, 13.—
    2.
    Awkward, clumsy, unwieldy:

    illa bipennem Insulsam et fatuam dextra tenebat,

    Juv. 6, 658.—
    II.
    Subst.: fătŭus, i, m., and fătŭa, ae, f., a fool, simpleton, a jester, buffoon.
    A.
    In gen., one who acts foolishly:

    paene ecfregisti, fatue, foribus cardines,

    Plaut. Am. 4, 2, 6; Cat. 83, 2; Juv. 9, 8.—
    B.
    Esp., kept by Romans of rank for their amusement:

    Harpasten, uxoris meae fatuam, scis hereditarium onus in domo mea remansisse... si quando fatuo delectari volo, me rideo,

    Sen. Ep. 50, 2; Lampr. Comm. 4, 3.—Hence, fătŭe, adv., foolishly, absurdly:

    plerumque studio loquendi fatue modo accedendum,

    Quint. 6, 4, 8 dub. (Spald. and Zumpt, fatui); Tert. adv. Herm. 10; id. de Pat. 6. —Hence,
    2.
    Fātŭus, i. m., another name for the prophesying Faunus; also called Fātŭ-ellus; while his sister, Fauna, who prophesied to females, was also called Fātŭa and Fātŭella, Lact. 1, 22, 9; Arn. 5, 18; Macr. S. 1, 12; Mart. Cap. 2, § 167; Just. 43, 1; Plin. 27, 12, 83, § 117 (dub.; Jan. fatuos).

    Lewis & Short latin dictionary > Fatuus

  • 4 fatuus

    1.
    fătŭus, a, um, adj. [root fa, cf. for; properly, garrulous], foolish, silly, simple (class.; syn.: stultus, stolidus, insipiens, desipiens, stupidus, hebes, ineptus, insulsus, absurdus).
    I.
    Adj.: ego me ipsum stultum existimo, fatuum esse non opinor, Afran. ap. Isid. Orig. 10, 246:

    stulti, stolidi. fatui, fungi, bardi, blenni, buccones,

    Plaut. Bacch. 5, 1, 2:

    fatuus est, insulsus,

    Ter. Eun. 5, 9, 49:

    non modo nequam et improbus, sed etiam fatuus et amens es,

    Cic. Deiot. 7, 21:

    monitor,

    id. de Or. 2, 24, 99: homo, Poët. ap. Cic. de Or. 2, 67, 274:

    puer,

    Cic. Att. 6, 6, 3:

    nisi plane fatui sint,

    id. Fin. 2, 22, 70:

    mores,

    Plaut. Trin. 2, 2, 18.—
    B.
    Poet. transf.
    1.
    Insipid, tasteless, of food: ut sapiant fatuae, fabrorum prandia, betae, Mart. 13, 13.—
    2.
    Awkward, clumsy, unwieldy:

    illa bipennem Insulsam et fatuam dextra tenebat,

    Juv. 6, 658.—
    II.
    Subst.: fătŭus, i, m., and fătŭa, ae, f., a fool, simpleton, a jester, buffoon.
    A.
    In gen., one who acts foolishly:

    paene ecfregisti, fatue, foribus cardines,

    Plaut. Am. 4, 2, 6; Cat. 83, 2; Juv. 9, 8.—
    B.
    Esp., kept by Romans of rank for their amusement:

    Harpasten, uxoris meae fatuam, scis hereditarium onus in domo mea remansisse... si quando fatuo delectari volo, me rideo,

    Sen. Ep. 50, 2; Lampr. Comm. 4, 3.—Hence, fătŭe, adv., foolishly, absurdly:

    plerumque studio loquendi fatue modo accedendum,

    Quint. 6, 4, 8 dub. (Spald. and Zumpt, fatui); Tert. adv. Herm. 10; id. de Pat. 6. —Hence,
    2.
    Fātŭus, i. m., another name for the prophesying Faunus; also called Fātŭ-ellus; while his sister, Fauna, who prophesied to females, was also called Fātŭa and Fātŭella, Lact. 1, 22, 9; Arn. 5, 18; Macr. S. 1, 12; Mart. Cap. 2, § 167; Just. 43, 1; Plin. 27, 12, 83, § 117 (dub.; Jan. fatuos).

    Lewis & Short latin dictionary > fatuus

  • 5 fatuus

        fatuus adj.    [fatus], speaking by inspiration ; hence, insane, foolish, silly, simple: fatuus est, insulsus, T.: fatuus et amens es: monitor: bipennis, clumsy, Iu.—As subst m.: fatuos non invenit, fools, Iu.
    * * *
    I
    fatua, fatuum ADJ
    foolish, silly; idiotic
    II

    Latin-English dictionary > fatuus

  • 6 bardus

    bardus, a, um, adj [root garu-, whence also gravis; Sanscr. guruú; cf. Gr. barus, bradus, and Lat. brutus], stupid, dull of apprehension (rare), Fest. p. 28; cf. Non. p. 10, 3 sq.; Adamant. ap. Cassiod. p. 2299 P.:

    stulti, stolidi, fatui, fungi, bardi, blenni, buccones, etc.,

    Plaut. Bacch. 5, 1, 2; so id. Ep. 3, 3, 40; id. Pers. 2, 1, 2 (quoted by Non. l. l.): Zopyrus stupidum esse Socratem dixit et bardum, * Cic. Fat 5, 10: Pictor bardior, Tert. adv Herm. 36.— Sup. and adv. not in use. ††
    2.
    bardus, i, m. [Engl. bard; Celtic, from Wal. bar, = spirit, or Armor. bar, = distinguished], a poet and singer among the Gauls, a bard, minstrel. bardus Gallice cantor appellatur, qui virorum fortium laudes canit, a gente Bardorum, de quibus Lucanus, 1, 449; Fest. p 28; cf. Amm. 15, 9, 5 and 8.

    Lewis & Short latin dictionary > bardus

  • 7 blennus

    blennus, i, m., = blennos, a blockhead, dolt, simpleton:

    stulti, stolidi, fatui, fungi, bardi, blenni, buccones,

    Plaut. Bacch. 5, 1, 2; cf. Paul. ex Fest. p. 35 Müll.

    Lewis & Short latin dictionary > blennus

  • 8 bucco

    bucco, ōnis, m. amplif. [bucca, one who has distended cheeks], a babbler, blockhead, fool (very rare):

    bucco = garrulus, quod ceteros oris loquacitate, non sensu exsuperat,

    Isid. Orig. 10, 30:

    stulti, stolidi, fatui, fungi, bardi, blenni, buccones,

    Plaut. Bacch. 5, 1, 2:

    macci et buccones,

    App. Mag. p. 325, 30.

    Lewis & Short latin dictionary > bucco

  • 9 fungus

    fungus, i, m. [for sfungus, kindred to sphongos, spongos, the initial s suppressed as in fallo, fides, nurus, etc.; cf. funis, and v. the letter S.], a mushroom, moril, fungus.
    I.
    Lit.:

    satis esse nobis non magis hoc potis est quam imber fungo,

    Plaut. Stich. 5, 5, 33; Plin. 22, 23, 47, § 96; Hor. S. 2, 4, 20.—
    II.
    Transf.
    A.
    A soft-pated fellow, a dolt:

    stulti, stolidi, fatui, fungi, bardi, blenni, buccones,

    Plaut. Bacch. 5, 1, 2; so id. ib. 2, 3, 49; 4, 7, 23.—
    B.
    A fungous excrescence on the human body, Tert. Spect. 23; cf.:

    fungo simile ulcus,

    Cels. 6, 18, 11.—On the olive-tree, Plin. 17, 24, 37, § 223.—
    C.

    Lewis & Short latin dictionary > fungus

  • 10 monitor

    mŏnĭtor, ōris, m. [id.], one who reminds one of any thing, an admonisher, monitor (syn.: hortator, auctor).
    I.
    In gen.:

    nil opus fuit monitore,

    Ter. Heaut. 1, 1, 119:

    monitor et praemonstrator,

    id. ib. 5, 1, 2:

    est enim (hoc praeceptum) non tam acutum quam necessarium, magisque monitoris non fatui quam eruditi magistri,

    Cic. de Or. 2, 24, 99: stet ad latus monitor, Sen. Ep. 94, 72:

    officii,

    Sall. J. 85, 10:

    monitoris egere,

    Hor. Ep. 1, 18, 67.—
    II.
    In partic.
    A.
    The counsellor who furnishes an orator with his points of law, a remembrancer, an assistant:

    video mihi non te sed hunc librum esse responsurum, quem monitor tuus hic tenet,

    Cic. Div. in Caecil. 16, 52.—
    B.
    He who reminds one of people's names, a nomenclator:

    per monitorem appellandi sunt,

    Cic. Mur. 36, 77; Plin. Pan. 23.—
    C.
    An overseer, superintendent, e. g. of youth; an instructor, guide, teacher:

    juvenis monitoribus asper,

    Hor. A. P. 163:

    generosa pubes Te monitore regi, mores et facta priorum Discere,

    Stat. S. 5, 3, 147; id. Th. 12, 205.—Of farm-slaves, Col. 1, 9, 4; 7, Paul. Sent. 3, 6, 35; Dig. 33, 7, 8; leader, general of troops, Sil. 8, 370.—
    D.
    A prompter in the theatre: monitores qui monent histriones in scenā, Paul. ex Fest. p. 138 Müll.; Inscr. Orell. 4916.—
    E.
    In relig. lang., one who leads in praying:

    MONITOR AVGVR, Inscr. Don. cl. 1, 44: sine monitore, quia de pectore oramus, precantes sumus,

    Tert. Apol. 30.

    Lewis & Short latin dictionary > monitor

  • 11 stolidus

    stŏlĭdus, a, um, adj. [root star-; Gr. stereos, firm; cf. stultus; v. Corss. Ausspr. 2, 155 sq.].
    I.
    Unmovable; and hence, slow, coarse, uncultivated, rude (class.; cf.: fatuus, insipiens, stupidus, stultus, insulsus).—
    B.
    Lit.: stolidum genus Aeacidarum Bellipotentes sunt magi' quam sapientipotentes, Enn. ap. Cic. Div. 2, 56, 116 (Ann. v. 187 Vahl.):

    nam vi depugnare sues stolidi soliti sunt,

    id. ib. 2, 56, 116 (Ann. v. 109 id.).—
    II.
    Dull, senseless, slow of mind, obtuse, stupid, stolid:

    mī stolido,

    Plaut. Capt. 3, 4, 123:

    stulti, stolidi, fatui, fungi, bardi, blenni, buccones,

    Plaut. Bacch. 5, 1, 2:

    quid, stolide, clamas?

    id. Aul. 3, 2, 1; id. Ep. 3, 3, 40; id. Bacch. 3, 6, 19:

    vix tandem sensi stolidus,

    Ter. And. 3, 1, 12: indocti stolidique, * Hor. Ep. 2, 1, 184: Lentulus perincertum stolidior an vanior, Sall. ap. Gell. 18, 4, 4 (H. 4, 35 Dietsch):

    dux ipse inter stolidissimos,

    Liv. 22, 28, 9:

    o vatum stolidissime, falleris,

    Ov. M. 13, 774.—Of the Stoics, Lucr. 1, 641; 1, 1068.—
    B.
    Transf., of things:

    nihil est stultius neque stolidius,

    Plaut. Trin. 1, 2, 162; cf.:

    nullum est hoc stolidius saxum,

    id. Mil. 4, 2, 33:

    aures (Midae),

    Ov. M. 11, 175; cf.

    barba (Jovis),

    Pers. 2, 28:

    vires,

    Liv. 28, 21, 10: hujus generis causarum alia sunt quieta, nihil agentia, stolida quodammodo, i. e, inert, inoperative, * Cic. Top. 15, 59:

    stolida impudensque postulatio,

    Liv. 21, 20:

    fiducia,

    id. 34, 46, 8:

    superbia,

    id. 45, 3:

    audacia,

    Tac. H. 4, 15:

    procacitas,

    Mart. 1, 42, 19.—Hence, adv.: stŏlĭdē, stupidly, stolidly.
    I.
    Lit.:

    id non promissum magis stolide quam stolide creditum,

    Liv. 25, 19; 7, 5:

    laetus,

    id. 7, 10; 27, 17; cf. Tac. A. 1, 3; Just. 2, 3:

    stolide castra subgressus,

    Sall. H. 4, 67 Dietsch.— Comp., Amm. 19, 5, 2.—
    II.
    Transf., of things:

    stolide tument pulmonea (mala),

    Plin. 15, 14, 15, § 52.

    Lewis & Short latin dictionary > stolidus

  • 12 stultus

    stultus, a, um, adj. [root star-; v. stolidus], foolish, simple, silly, fatuous, etc. (cf.: insulsus, ineptus, insipiens, brutus).
    I.
    Lit.:

    stulti, stolidi, fatui, fungi, bardi, blenni, buccones,

    Plaut. Bacch. 5, 1, 2; cf. Ter. Heaut. 5, 1, 4:

    inepte stultus es,

    Plaut. Most. 2, 2, 64:

    mulier stulta atque inscita,

    id. Men. 2, 3, 85:

    ex stultis insanos facere,

    Ter. Eun. 2, 2, 23: deum qui non summum putet, stultum (existumat), Caecil. ap. Cic. Tusc. 4, 32, 68:

    ego vero te non stultum ut saepe, non improbum, ut semper, sed dementem et insanum, rebus vincam necessariis,

    Cic. Par. 4, 1, 27:

    o stultos Camillos, Curios, Fabricios!

    id. Pis. 24, 58:

    auditor,

    id. Font. 6, 13: stultus est, qui cupida cupiens cupienter cupit, Enn. ap. Non. 91, 8:

    sicut ego feci stultus! contrivi diem,

    Plaut. Cas. 3, 3, 4:

    ut vel non stultus quasi stulte cum sale dicat aliquid,

    Cic. de Or. 2, 68, 274:

    quos ait Caecilius comicos, stultos senes, hos significat credulos, obliviosos, dissolutos,

    id. Sen. 11, 36; cf. id. Lael. 26, 100:

    nisi sis stultior stultissimo,

    Plaut. Am. 3, 2, 26:

    stultior stulto fuisti,

    id. Curc. 4, 3, 19.—As subst.: stultus, i, m., a fool:

    stulto intellegens quid interest!

    Ter. Eun. 2, 2, 1; id. Ad. 4, 7, 6:

    stultorum plena sunt omnia,

    Cic. Fam. 9, 22, 4:

    lux stultorum festa,

    Ov. F. 2, 513; cf.:

    stultorum feriae appellabantur Quirinalia, quod eo die sacrificabant hi, qui solenni die aut non potuerunt rem divinam facere aut ignoraverunt,

    Fest. p. 316 Müll.—
    II.
    Transf., of things concrete and abstract:

    nulla est tam stulta civitas, etc.,

    Cic. Rep. 3, 18, 28:

    stultā ac barbarā arrogantiā elati,

    Caes. B. C. 3, 59:

    cogitationes,

    Hirt. B. G. 8, 10, 4:

    laetitia,

    Sall. C. 51, 31:

    levitas,

    Phaedr. 5, 7, 3: gloria, id. 3, 17, 12:

    dies,

    i. e. foolishly spent, Tib. 1, 4, 34; cf.

    vita,

    Sen. Ep. 15, 10:

    ignes,

    Ov. M. 9, 746:

    consilium stultissimum,

    Liv. 45, 23, 11:

    opes,

    Mart. 2, 16, 4:

    labor,

    id. 2, 86, 10:

    quod cavere possis, stultum admittere est,

    Ter. Eun. 4, 6, 23:

    quid autem stultius quam, etc.,

    Cic. Lael. 15, 55; cf. id. Rab. Post. 8, 22 (v. in the foll.).—Hence, adv.: stultē, foolishly, sillily:

    stulte facere,

    Plaut. Most. 1, 3, 30:

    dupliciter stulte dicunt,

    Varr. L. L. 9, § 45 M¨ll.— Comp.:

    quid stultius, quam, etc.,

    Cic. Rab. Post. 8, 22:

    stultius atque intemperantius,

    Liv. 30, 13, 14.— Sup.:

    haec et dicuntur et creduntur stultissime,

    Cic. N. D. 2, 28, 70.

    Lewis & Short latin dictionary > stultus

См. также в других словарях:

  • făţui — FĂŢUÍ, făţuiesc, vb. IV. tranz. 1. A netezi, a lustrui suprafaţa unui obiect (prin cioplire, prin frecare etc.); p. gener. a da aspect frumos (suprafeţei) unui lucru. ♦ spec. A netezi tencuiala aşternută pe un element de construcţie. 2. (În… …   Dicționar Român

  • FATUI — inter alia Naturae ludibria, sequioris aevi Romanis in delitiis fuêre. Senec. Ep. 2. Harpasten uxoris meae fatuam scis hereditarium nous in domo mea remansissc. Cuiusmodi, et Dendetis ille fuit, de quo Cedren. refert, in Rebus Theophili Imp. Sic… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • Ignes fatui — Ignis fatuus Ig nis fat u*us; pl. {Ignes fatui}. [L. ignis fire + fatuus foolish. So called in allusion to its tendency to mislead travelers.] 1. A phosphorescent light that appears, in the night, over marshy ground, supposed to be occasioned by… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • făţuială — FĂŢUIÁLĂ, făţuieli, s.f. 1. Făţuire. 2. fig. (pop.) Pălmuire; bătaie dată cuiva (peste faţă). 3. (concr.) Strat subţire de mortar, bine netezit, care formează faţa unei tencuieli. [pr.: ţu ia ] – Făţui + suf. eală. Trimis de LauraGellner,… …   Dicționar Român

  • făţuitor — FĂŢUITÓR, OÁRE, făţuitori, oare, subst. 1. s.m. şi f. Persoană care făţuieşte. 2. s.n. Rindea specială folosită pentru făţuirea sau pentru îndreptarea feţei scândurilor sau a pieselor de lemn. 3. s.f. Unealtă cu care se întinde şi se netezeşte… …   Dicționar Român

  • făţuire — FĂŢUÍRE, făţuiri, s.f. Acţiunea de a făţui şi rezultatul ei; făţuială, făţuit1. – v. făţui. Trimis de LauraGellner, 13.09.2007. Sursa: DEX 98  FĂŢUÍRE s. 1. v. drişcuire. 2. făţuială, făţuit, netezire, nivelare. (făţuire unui perete.) 3. v.… …   Dicționar Român

  • făţuit — FĂŢUÍT1 s.n. Făţuire. – v. făţui. Trimis de LauraGellner, 13.09.2007. Sursa: DEX 98  FĂŢUÍT2, Ă, făţuiţi, te, adj. (Despre obiecte) Cu suprafaţa netezită, lustruită, cu aspect frumos; (despre suprafaţa unei construcţii) cu tencuiala netezită. –… …   Dicționar Român

  • rindelui — RINDELUÍ, rindeluiesc, vb. IV. tranz. A netezi, a făţui, a fasona cu rindeaua; a efectua o rindeluire, a da la rindea, a rindela. ♢ Maşină de rindeluit = maşină care efectuează în mod mecanic operaţii cu rindeaua, la care cuţitele au o mişcare de …   Dicționar Român

  • Лисица — Символизирует пронырливость, хитрость, лицемерие, лукавство, вероломство. У американских индейцев лисица означает хитрость, лукавство, любовь к надувательству. У китайцев долголетие, лукавство, силу трансформации, духов мертвых душ. В… …   Словарь символов

  • Ignis fatuus — Ig nis fat u*us; pl. {Ignes fatui}. [L. ignis fire + fatuus foolish. So called in allusion to its tendency to mislead travelers.] 1. A phosphorescent light that appears, in the night, over marshy ground, supposed to be occasioned by the… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Jack-o'-lantern — Ignis fatuus Ig nis fat u*us; pl. {Ignes fatui}. [L. ignis fire + fatuus foolish. So called in allusion to its tendency to mislead travelers.] 1. A phosphorescent light that appears, in the night, over marshy ground, supposed to be occasioned by… …   The Collaborative International Dictionary of English

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»